در من تنیده شدی آن نیمه شب ، در نیمه ی ماه رویای مادرانه شدی و شفای من کاشتم بذر نگاه سبزت را و با اندیشه ی عمیق کرم ات- یا کریم اهالی خوبی ها – بذر جوانه زد بخشش را.. بخشیدن را نورواره کن طرح ذهنم را بتابان بر روحی که طعم محو تنهایی دارد.... پ.ن : و نعمتی بود آن هجوم ناگهانی غم. نعمتی عجیب و غریب ...کفر نعمت لبخند آورد .... دلم از آن جاده ها میخواهد.. جاده ی شب تا سحر بیدار .. که توی گوشمان زمزمه کند: کسی که هر روز طعم غربتو چشیده منم... شهید کوچه دست بخشش خدا ..........

با اين هوا عمري نفس کشيدم, اي خدا مي ميرم اينجا, بي هوا ... مرا رها مکن . . . گرم است هوا ... بدنم هم دیگر یخ نیست.. گر دارم انگار .. چه هوا کم است ..و چه نفس کشیدن سخت شده است برایم .. صدای نفس هایم باز عجیب و غریب شده است و این یعنی باید اسپری بزنم که مدت هاست ندارمش...پرتش کرده ام رفته است دور تا بی تصویر شوم از بی نفسی . وقتی تو نفسی ... بعد میان این بی نفسی می گویم بیا تا هوایم باشی ... هوایم نیستی مگر ؟ میدانم یک روز می آیی میان این بی نفسی .. دست میکشی روی پستی و بلندی های نمودارم .. و میگویی چقدر فرو رفتی ... و اخم میکنی ... اما تا اوج ها را می بینی کیف می کنی حتما .. من

روزها عادی نیستندو شب ها معجزه میشود. این را شب قدر پارسال بود که حدس زدم. محرم تعبیر شد و رمضان امسال... به دیدار خویشتن می آیم .. قدم به قدم و آرام و با طمانینه اولین گام یک بغل تنهایی آورده ام هجوم تنهایی تا نزول کنی در این خلوت عالم مهم ترین خصوصیتش زوال و فناست .. چیزی در عالم نیست برای دلبستگی ... بیا که قصر امل سخت سست بنیادست. بیار باده که بنیاد عمر بر بادست. غلام همت آنم که زیر چرخ کبود. ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست....رها میکنم و در لحظه رها میشوم... آزاد آزاد............................................................................................

روشنی را به شب مفروش..

ظلمات بی نهایت است و نور بی نهایت تر

بگذار نور نسخه اش را در هم بپیچد...

الله نورالسماوات و الارض ..................................

همه چیز هم که اشتباهی بود، تو سر جای خودت درست بایست ....

همه ی هجوم حجم کلمات را که جمع کنی از فضای اطرافت.. و بریزی روی کاغذ، میxadشود کتاب ..
همین روز ها نویسنده خواهم شد......